Βία, φύση και συνείδηση

Posted: Δεκέμβριος 19, 2011 by sotloustas in Γενικά

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση-εμπλουτισμό ενός κειμένου που έγραψα λίγες μέρες πριν το ξέσπασμα των «αγανακτισμένων», του μαζικότερου ειρηνικού κινήματος της εποχής μας που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην ιδεολογία του «μπάχαλου»

Βία, φύση και συνείδηση
Η βια αποτελεί ένα σημαντικό θέμα στις συζητήσεις μας. Είτε αυτή προέρχεται από αστυνομικούς, από μετανάστες κακοποιούς, από Έλληνες ρατσιστές, από κουκουλοφόρους «αναρχικούς». Τα πιο πρόσφατα θύματα βίας και μάλιστα της χειρότερης μορφης, ειναι ενας 44-χρονος Έλληνας που δολοφονήθηκε απο παράνομους μετανάστες για μια βιντεοκάμερα και ενας 21χρονος Μπαγκλαντεσιανός που δολοφονήθηκε πιθανότατα από Έλληνα ακροδεξιό. Δυο κρούσματα βίας που όμως διαφέρουν, αν και έχουν το ιδιο αποτέλεσμα – τον θάνατο. Το μεν πρώτο ειναι ενα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου, το μεν δεύτερο είναι ένα πολιτικό εγκλημα στα πλαίσια τρομοκρατίας (αν και η αντιτρομοκρατική δεν ενεργοποιήθηκε).

Διαφέρει όμως η αξία της ζωής του 44χρονου Έλληνα, από αυτήν του 21 Μπαγκλαντεσιανού; Η πλειοψηφία θα απαντούσε αυθόρμητα ΟΧΙ, διαποτισμένη από έναν γενικότερο ανθρωπισμό που διακατέχει την κοινωνία μας, λειτουργούμε δηλαδή με βάση μια ΣΥΝΗΘΕΙΑ.  Όλοι μας θλιβόμαστε όταν χάνεται ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, αλλά δεν κλαίμε κάθε μέρα για τους χιλιάδες homo sapiens που πεθαίνουν παγκοσμίως, τούτο μας τονίζει τον ρόλο που παίζει η ΕΓΓΥΤΗΤΑ και η ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ. Πολλές φορες, ο θανατος ενος σκύλου είναι πιο σημαντικός για μας, από τον θάνατο ενός ανθρώπου. Σε άλλες περιπτώσεις, ο θάνατος γίνεται αποδεκτός με πανηγυρισμούς, όπως ο θάνατος του Χίτλερ το 1945, μπαίνει δηλαδή στην ανάλυση μας η έννοια του ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ! Η κάθε ανθρώπινη ζωή όμως, έχει διαφορετική αξία, η οποία διαμορφώνεται από τον θετικό η αρνητικό αντίκτυπο που έχει η πορεία του εκάστοτε ατόμου στην κοινωνία. Ο θάνατος του Γάλλου μαθηματικού Γκαλουά σε ηλικία 20 ετών, το 1832, δεν μπορεί να συγκριθεί με τον θάνατο ενός 90χρονου αγρότη με νόσο αλτσχάιμερ.
Η δολοφονία, είναι το ανώτατο επίπεδο της σωματικής βιας. Η βία όμως, τόσο η σωματική, όσο και η ψυχολογική ειναι βασικό συστατικό των κοινωνιών και της ίδιας της φύσης. Η άσκηση βίας σε ένα ανυποψίαστο αρνάκι είναι το επιστέγασμα των πασχαλινών εορτών. Η ψυχολογική βία της απόλυσης είναι ένα μέσο των εργοδοτών για έλεγχο των εργαζομένων, όπως και η απεργία είναι ένα βίαιο μέσο των εργαζομένων για την διεκδίκηση συγκεκριμένων αιτημάτων. Καταλήγουμε λοιπόν ότι η βία, είναι μια φυσική μέθοδος για την κάλυψη των αναγκών ενός έμβιου οργανισμού. Όσοι μετά βδελυγμίας καταδικάζουν την βία, ουσιαστικά υποκρίνονται, μιας και η βία είναι κομμάτι της επιβίωσης τους.
Παρατηρούμε όμως ότι όταν ένας οργανισμός εξελιχθεί, όπως ο άνθρωπος, τότε εξελλίσονται και οι ανάγκες του. Οι μέν βιολογικές ανάγκες, όπως αυτή της διατροφής, γίνονται όλο και πιο εκλεπτυσμένες, αναζητούν καλύτερες γεύσεις και όχι μόνο την κάλυψη των ημερήσιων θερμιδικών αναγκών. Οι ηθικές ανάγκες, εξελλίσονται μαζί με την εξέλιξη της κοινωνίας. Η ανάγκη για μεγάλο σπίτι, χρήματα, σεξ, εξουσία και η μισαλοδοξία, είναι γνήσια τέκνα του σημερινού προτύπου ζωής που επιβάλλει ο ηθικός κόσμος του American Dream. Για ποιον λόγο άλλωστε δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή με την οικογένεια μας, όντας νομάδες στις στέπες της Μογγολίας, έχοντας στέγη, τροφή και αγαπημέννα προσωπα στον περιγυρο μας;
Η σημερινή κρίση είναι η ευκαιρία να δούμε τον κόσμο με αλλο μάτι. Να κατανοήσουμε ότι πρέπει να χτίσουμε μια κοινωνία η οποία δεν θα είναι ένα μέρος μιας μηχανής που εφοδιάζεται με μαζική εκμετάλλευση και δυστυχία. Ενα κράτος με ένα εθνικό σχέδιο, που θα έχει σαν στόχο μια νέα πολιτιστική ταυτότητα, έξω από τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό της αμερικανοποιημένης Δύσης. Μια παραγωγική οικονομία, μια δημοκρατία με δικαιώματα και υποχρεώσεις, ένα σύστημα που θα αμβλύνει την βία καταπολεμώντας ορισμένες από τις αιτίες της. Προφανώς η χρησιμοποίηση της βίας για την υλοποίηση ένος τέτοιου σχεδίου είναι εκ των ουκ ανευ. Οι ισχυροί, εκείνοι που χρησιμοποιούν την βία συνεχώς, δεν πρόκειται να παραδοθούν «καλή τη πίστει». Σήμερα όμως, η βία των μολότωφ, η βία των γκανκστερικών συγκρούσεων με τους νεοναζί ειναι αντιδραστική. Τούτο γιατί οι συσχετισμοί δύναμης δεν επιτρέπουν την χρηση τέτοιας βίας από τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα του λαού, παρά μόνο από τις δυνάμεις του αστικού κράτους και των εκφραστών του. Η βία τροφοδοτεί την αντίδραση, άρα δεν είναι της παρούσης. Ας αναβάλλουν κάποιοι τις «επαναστατικές τους ονειρώξεις» του αντάρτικου πόλεων και του δήθεν «ταξικού αγώνα ενάντια στα αφεντικά». Ας στρέψουν την οργή και δημιουργικότητα τους στον πολιτικό αγώνα, στον δύσκολο αγώνα της πειθούς, της αλλαγής συνειδήσεων και απόψεων. Τα κεφάλια υπάρχουν για να τα αλλάζουμε, όχι να τα σπάμε,…

http://xtremistis.blogspot.com/2011/05/blog-post_21.html 

 

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η juramentoporlalibertad λέει:

    Ενδιαφέρον άρθρο…Άποψη μου είναι ότι το θέμα της βίας ως ανθρώπινο στοιχείο ξεπερνάει το πολιτικό κατά πολύ.Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε το ζήτημα της βίας στα σοβαρά,απαραίτητη είναι μια συνολική φιλοσοφική/ψυχαναλυτική/ανθρωπολογική προσέγγιση που φυσικά δεν έχω την δυνατότητα να κάνω.Πρόκειται πάντως για πολυσύνθετο ζήτημα που υπόκειται στις δυσκολίες όλων των ζητημάτων όπου ο παρατηρητής είναι ταυτόχρονα και παρατηρούμενος,οπότε ένα μεγάλο κομμάτι του θα μένει πάντα σκοτεινό, μυστηριώδες και αξεδιάλυτο.Ο μόνος τρόπος προσέγγισης που βλέπω είναι η διατύπωση προβληματισμών.Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι το αν η βία είναι μετρήσιμη.Προφανώς και δεν είναι.Ή τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι μετρήσιμη στα πρότυπα των θετικών επιστημών.Το μέγεθός της και η ποιότητα της σχετικοποιούνται λοιπόν.Σχετικοποιούνται από τις προσωπικές εμπειρίες και επιλογές του καθενός,καθώς και από τις κοινωνικές και ιστορικές διαμορφωμένες αντιλήψεις αλλά και συγκυρίες.Μια πιο ανθεκτική στον τόπο και τον χρόνο άποψη είναι ότι ένα ποσοστό βίας,όχι μόνο είναι κατακριτέο αλλά απαραίτητο και ίσως επαινετό.Για παράδειγμα η περιορισμένη χρήση βίας σε ένα παιδί από τον γονιό ώστε βα μην βάζει το χέρι του στην πρίζα ή η αυτοάμυνα.Όσο για το ξεπέρασμα της βίας από τον άνθρωπο συνολικά,εμένα μου φαίνεται ότι αυτή η ιδέα αγγίζει το υπερβατικό,για τα καλά κιόλας,και όποιος φαντασιώνεται κάτι τέτοιο είναι ένα ιδεαλιστής του κερατά,πολύ περισσότερο από αυτούς που κατηγορεί ως ιδεαλιστές(για να πάρω και την εκδίκηση μου).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s