Ποιος φταίει για την κρίση στην Ελλάδα?

Posted: Δεκέμβριος 11, 2011 by sotloustas in Πολιτικά

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας, βασίζεται σε πληθώρα παραγόντων, εσωτερικών αδυναμιών της οικονομίας, αλλά και εξωτερικών επιδράσεων. Ποιες είναι όμως οι βασικές αδυναμίες της Ελλάδας και γιατί «έτυχε» να είναι το πρώτο θύμα της κρίσης?

Η Ελληνική οικονομία εδώ και 30 χρόνια, ακολουθεί τον δρόμο των περισσοτέρων δυτικών οικονομιών, την αποβιομηχάνιση και την στροφή στις υπηρεσίες. Όπως οι αμερικάνικες βιομηχανίες μετεγκαταστάθηκαν σταδιακά στην Κίνα, έτσι και οι ελληνικές μετακόμισαν σε γειτονικές βαλκανικές χώρες. Η απελευθέρωση των αγορών και η παγκοσμιοποίηση, οδήγησαν στην παραγωγική αποσάθρωση της οικονομίας και την μετεξέλιξη της σε μια λιγότερο παραγωγική – περισσότερο αεριτζίδικη. Η ανεργία στην Ελλάδα από 3% το 1981 έφτασε στο 15% το 2010, μιας και επί 30 χρόνια καταργούσαμε παραγωγικές θέσεις εργασίας και τις αντικαθιστούσαμε από αντιπαραγωγικές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την μείωση του αγροτικού και εργατικού πληθυσμού, αλλά και την αύξηση των εισαγωγών. Από την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, μειώθηκε δραστικά η αυτάρκεια της χώρας στο κρέας. Στα κοτόπουλα από 100% που ήταν το 1980 μειώθηκε στο 67%, στο βοδινό αντίστοιχα από 66% έπεσε στο 27%, στο χοιρινό από 84% στο 41% και στο αιγοπρόβειο από 92% στο 80%. Το πρόβλημα που υπάρχει οφείλεται στην πολιτική της ΚΑΠ που εφάρμοσαν και εφαρμόζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Η πολιτική αυτή οδήγησε στη συρρίκνωση μια σειρά καλλιέργειες της χώρας, όπως καπνός, τεύτλα, ελιά, βαμβάκι, σιτηρά, σταφίδα, βιομηχανική ντομάτα κ.ά. Για παράδειγμα, από το 2006 και μετά: Ο καπνός από 120.000 τόνους παραγωγή έπεσε στους 20.000 τόνους. Στο βαμβάκι η παραγωγή από 1.200.000 τόνους έπεσε στους 500.000 τόνους. Στη ζάχαρη η ποσόστωση από 312.000 τόνους μειώθηκε στους 156.000 τόνους και δύο από τα πέντε εργοστάσια έκλεισαν, ενώ φέτος η παραγωγή εκτιμάται ότι δε θα ξεπεράσει τους 40.000 τόνους.

Αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών είναι η μετατροπή του αγροτικού πλεονάσματος 9 δις δραχμών του 1980 σε έλλειμμα 3 δις ευρώ το 2010, αλλά και η μεγαλύτερη εξάρτηση της χώρας σε ξένα προϊόντα. Τούτο επηρέασε και το συνολικό εμπορικό έλλειμμα που από 10 δις$ το 1993 έφτασε τα 44,7 δις$ το 2008, πριν ξεσπάσει η κρίση. Η χρηματοδότηση αυτού του ελλείμματος έγινε μέσω του χρήματος που εισέρρεε από την ΕΟΚ, φουσκώνοντας έτσι δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, μια προσπάθεια που ξεκίνησε με την «δωροδοκία» του έως τότε «αντιευρωενωσιακού» λαού με μαζικές προσλήψεις και ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις την δεκαετία του 1980 και συνεχίστηκε με μακροχρόνια λιτότητα από το 1985 έως και σήμερα. Η στοχευμένη διάλυση της εγχώριας παραγωγής είχε σαν αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η αγορά από εισαγόμενα προϊόντα ευρωπαϊκών και αμερικανικών πολυεθνικών, η κατανάλωση των οποίων χρηματοδοτήθηκε με δανεικά από τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Η μαγική εικόνα διαλύθηκε όμως με την παγκόσμια οικονομική κρίση, αν και η «ευρωπαϊκή προοπτική» της χώρας παραμένει πλειοψηφική στην κοινή γνώμη, περισσότερο ως αντίδραση σε μια τρομοκρατική εκστρατεία των ΜΜΕ και λιγότερο ως αποτέλεσμα μιας σοβαρής ανάλυσης.

Τι να κάνουμε όμως; Η ορθή απάντηση σε αυτό το ερώτημα δίνεται από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα και είναι η λέξη ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Όμως, ποιοι τομείς τις οικονομίας πρέπει να αναπτυχθούν; Ποιος θα κατευθύνει τους πόρους που χρειάζονται για νέες επενδύσεις; Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο σφάλμα (εάν είναι σφάλμα) της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης.

Το κεφάλαιο που παραμένει στην χρηματοπιστωτική σφαίρα αυγατίζει μέσα από απίθανα χρηματοπιστωτικά εργαλεία, ενώ η πραγματική οικονομία διαλύεται. Η υποτίμηση όμως των αξιών στην πραγματική οικονομία, κάθε άλλο παρά προβληματίζει τους «έχοντες» μιας και σημαίνει την ανατίμηση της πραγματικής αξίας των κεφαλαίων τους! Π.χ. εάν με 200.000 ευρώ το 2006 αγοράζατε 100 τ.μ. γης, σήμερα με το ίδιο ποσό αγοράζετε 200 τ.μ.( λόγω της πτώσης των τιμών), πράγμα που σημαίνει 100% αύξηση της πραγματικής αξίας του κεφαλαίου σας, αν και η ονομαστική του αξία είναι ίδια. Αυτό το γεγονός αποτελεί το πεδίο σύγκρουσης στο εσωτερικό της αστικής τάξης – το χρηματιστικό κεφάλαιο συγκρούεται με το παραγωγικό κεφάλαιο. Η σύγκρουση αυτή βρίσκει νικητή το χρηματιστικό κεφάλαιο, το οποίο έχει αναδειχθεί σε απόλυτο κυρίαρχο της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι φανερό όμως, ότι έτσι καταρρίπτεται η πιθανότητα ανάπτυξης μέσω ιδιωτικών επενδύσεων, μιας και σε αυτό το στάδιο, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη δεν συμφέρουν τις τράπεζες. Μόνο η πανευρωπαϊκή κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και η κινεζοποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα αποτελέσει ικανή συνθήκη για ιδιωτικές επενδύσεις. Αυτή είναι άλλωστε και η λύση που κυοφορείται, αποτελεί όμως τραγωδία για τους ευρωπαϊκούς λαούς.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ?

Η ανάπτυξη μπορεί να προκύψει όμως και μέσα από μια δυναμική κρατική παρέμβαση. Στην Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, χιλιάδες εκ των οποίων άρτια εκπαιδευμένοι και σημαντικά κεφάλαια (ακόμα), πράγμα που δίνει την δυνατότητα δραστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης σε μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική. Η δύναμη του κράτους έγκειται στο γεγονός ότι δύναται μέσω της φορολογίας να μεταφέρει κεφάλαια από τον έναν τομέα της οικονομίας στον άλλον, ανάλογα με την βούληση του. Για παράδειγμα μπορούμε να πούμε ότι αποτέλεσμα αυτής της βούλησης ήταν η μεταφορά των εσόδων από την φορολογία σε επενδύσεις στον τομέα των κατασκευών όπου ευδοκιμούσε το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο των Μπόμπολα κλπ, ή πρόσφατα τα τεράστια ποσά που μεταφέρονται στους δανειστές μας, ενώ δεν χρηματοδοτήθηκαν ποτέ σοβαρά άλλοι κλάδοι της οικονομίας όπως οι αγροτικοί συνεταιρισμοί που ίσως θα μας χρησίμευαν περισσότερο από ένα γήπεδο ταε κβο ντο!

Η κρατική παρέμβαση δεν πρέπει να ταυτίζεται με την υιοθέτηση ενός κρατικιστικού δόγματος και να διαχωρίζεται σε αρκετά επίπεδα:
1) την δημιουργία ενός κρατικά ελεγχόμενου status quo στους στρατηγικούς τομείς της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των υδάτινων πόρων, κλπ.
2) την προσέλκυση επενδύσεων σε εθνικά αναγκαίους τομείς στους οποίους δεν υπάρχει επαρκής τεχνογνωσία όπως π.χ. αυτοκινητοβιομηχανία, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, κ.α. με όπλο ευνοϊκούς φορολογικούς συντελεστές, όχι αυθαίρετα για το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά μόνο για τους συγκεκριμένους τομείς.
3) την ενίσχυση των εταιριών λαϊκής βάσης και των συνεταιρισμών σε συνδυασμό με την διατίμηση βασικών καταναλωτικών αγαθών.
4) την επανεισαγωγή της ΑΤΑ (αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής) για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Πριν όμως μιλήσει κάποιος για κρατική παρέμβαση οφείλει να μεταρρυθμίσει το εργαλείο που θα χρησιμοποιήσει – το κράτος. Η εισαγωγή ενιαίοι μισθού που θα εξασφαλίζει μια σχετικά άνετη επιβίωση και η σύνδεση του με μπόνους επίτευξης στόχων, σε συνδυασμό με την κατάργηση των συνεντεύξεων και όλων των άλλων θεσμικών δομών που ενισχύουν την διαφθορά και είναι βασικά εργαλεία της επιβίωσης του κομματικού κράτους. Υπάρχουν τα όπλα για την δραστική μεταμόρφωση του δημοσίου σε έναν αποτελεσματικό μηχανισμό κρατικής παρέμβασης, εκείνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αυτού του είδους η ανάπτυξη βέβαια μοιάζει απίθανη σε μια Ε.Ε. απόλυτα ελεγχόμενη από το χρηματιστικό κεφάλαιο, μια συνταγματικά νεοφιλελεύθερη ένωση, δομημένη πάνω στις αρχές τις παγκοσμιοποίησης και των ελεύθερων αγορών. Μια χώρα με θέληση να προχωρήσει σε μια τέτοια πολιτική που δεν συμφέρει τον Γαλλογερμανικό άξονα, θα ήταν αμφίβολο εάν θα παρέμενε στην Ε.Ε. Η εισαγωγή τελωνειακών δασμών, οι μαζικές εθνικοποιήσεις τραπεζών και ένας ισχυρός κρατικός έλεγχος στην οικονομία θα αποτελούσε casus belli για την Ε.Ε. των τραπεζών, πόσο μάλλον αν συνοδευτεί από μια στάση πληρωμών του χρέους με πρωτοβουλία του δανειζόμενου, μια πράξη η οποία αποτελεί προϋπόθεση για μια αλλαγή πορείας!

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ «ΨΑΞΙΜΟ» ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s